Poprawa i uzupełnienie 2016-04-13

rok 2013 : 1-sza połowa , 2-ga połowa

rok 2014 : 1-sza połowa , 2-ga połowa

rok 2016 : miesiące drugiej połowy roku 22

Przemiany w świecie człowieka

Obecny rok jest dziewiątym rokiem przemian ( artykuł pisałem w 2003 roku ) , które dokonują się tam , gdzie mieszka Mądrość. Przemiany dotyczą nas na Ziemi i zapoczątkowane zostały 12 grudnia 1994 roku. Zmiany te to przede wszystkim zaistnienie Prawa oraz bilansowanie dokonań ludzi z punktu widzenia zawartych w nim treści. Nowością jest także odsunięcie od spraw świata ludzi łamiących Prawo. ( o Prawie piszę na mojej stronie internetowej ) .

Zmartwychwstanie

W międzyczasie dokonało się zmartwychwstanie, które nie było, jak sądziło to wielu, powrotem do cielesności zmarłych przodków. Sprawa dotyczyła niektórych dusz chrześcijan, związanych z miejscem pochówku, które zostały uwolnione w jednej chwili i odeszły ku górze, tam gdzie mieszka mądrość. Dokonało się to 1 listopada 1998 roku.

Uwięzienie dusz związane było z katolickim rytuałem pochówku , a ich uwolnienie z kolei z zakończeniem jego działania. Uwolnienie miało miejsce tylko w stosunku do dusz osób sprawiedliwych za życia.

Tu, jak i w wielu innych sprawach, jest to przykład błędnego rozumienia biblijnego przekazu. "Wstanie z martwych" było nieprecyzyjnym nazwaniem odejścia duszy od umarłego.

Kalendarz - wstęp

Data 12 grudnia, która pojawiła się jako początkująca przemiany nie jest przypadkowa.

Czas w jakim żyjemy wypełniony jest naturalnymi cyklami doby astronomicznej i roku astronomicznego wynikającymi z ruchu Ziemi. Do tych dwóch odwiecznie znanych cykli dochodzi okres rozliczeniowy dla spraw ludzi i trwa on jeden rok. W grudniu następuje zamknięcie spraw w ich stanie aktualnym , a następnie następuje otwarcie dalszego trybu ich rozwoju. Dokonuje się to ponad człowiekiem , tam gdzie mieszka mądrość. Ma miejsce zbieżność tego cyklu z momentem powrotu słońca nad półkule północną ( to z punktu widzenia mieszkańców tej półkuli, bo mieszkańcy drugiej postrzegają to zjawisko jako odejście słońca ). Nie ma jednak związku przyczynowego pomiędzy tymi dwoma zjawiskami.

Ten cykl zamykania i ponownego otwierania spraw jest z kolei wkomponowany w szereg takich rocznych cykli , a ich ilość wynosi jedenaście. Dwunasty cykl rozpoczyna kolejną jedenastkę.

Moment otwarcia spraw na nowy rok ma miejsce 12 grudnia. Tak było od początku założenia świata ludzi. Z powyższego wynika potrzeba liczenia nowego roku od tego momentu.

Ten czas odnowy zawsze byl wyczuwalny, stąd wiele religii umiejscawiało w nim święto narodzin, wiążąc to zjawisko z ruchem słońca.

W (1) s.38 czytamy: "25 grudnia, dzień chrześcijańskiego Bożego Narodzenia, był w Syrii świętem narodzenia boga Slońca ( Heliou Genethlion). W tym samym dniu 25 grudnia (wedlug egipskiej rachuby czasu 29 Chojak, dzień Kykellii, obrzędów Izydy) obchodzono w Egipcie narodziny boga Horusa, syna bogini Izydy."

W czasach przedchrześcijańskich dzień ten pojawia się w kulcie cesarzy rzymskich. "Jeszcze w XI i XII wieku obchodzono 25 grudnia Prokypsis, święto, podczas którego cesarz biorący udzial w Pantomimie przybieral postać boga Slońca."(1) s.39.

Myśl poprzedza czyn

Tytuł powyższy uświadamia nam zależność działania człowieka od myślenia, poprzedzającego to działanie. Taka zależność jest podstawą odpowiedzialności człowieka za jego czyny. Ta zależność nie zawsze jest oczywista. Także nie dla wszystkich jest ona w ogóle oczywista.

Działanie pozbawione refleksji cechuje właśnie zagubienie świadomości takiego następstwa u człowieka. Ukształtowanie tej świadomości jest ważne dla bytu pojedynczego człowieka. Jest ono ważne dla świadomego ukierunkowania jego rozwoju.

Ze stwierdzenia, że myśl poprzedza czyn wypływa następne. Mianowicie na przemyślenie spraw każdy z nas musi mieć odpowiedni czas, w którym nasz umysł będzie mógł ogarnąć złożoność zjawisk ,w jakich tkwimy w danej chwili, oraz będzie mógł określić pole stosowności postępowania, zgodnie z wymogami moralności - to nie jest łatwe. To nie jest łatwe, bo proces myślenia przebiega w czasie oraz przebiega fazami. Decyzja podjęta popołudniu , już rano, po przebudzeniu, może wydawać się niedobra i wymaga wtedy ponownego przemyślenia.

Dniem stosownym do dokonania przemyśleń jest pierwszy i drugi dzień cyklu sześciu dni. Cykl sześciu dni stanowi tydzień. Sprawy ukształtowane w dwóch jego pierwszych dniach zostaną następnie dokonane w czterech kolejnych dniach tygodnia.

Dlatego dobrą nazwą dla pierwszego i drugiego dnia jest nazwa "dni przemyśleń". Następne dni tygodnia to "dni działania".

Sześć dni tygodnia

Nasz tydzień od wieków ma 7 dni. W cesarstwie rzymskim po ustanowieniu chrześcijaństwa religią państwową : "Wprowadzenie niedzieli i ustanowienie roku liturgicznego stworzylo stałe ramy dla wszystkich uroczystych nabożeństw". (2)s.131.

Przedtem 7 -dniowy tydzień wprowadzają Żydzi , kierując się zapisem z Dekalogu II Mojż. 20.11

Encyklopedia Guttenberga podaje:

Tydzień, okres 7 dni, jednostka liczenia czasu. U Żydów ostatnim dniem t. jest sobota, u chrześcijan niedziela. Francuska rewolucja wprowadziła t. 10­-ciodniowy ( d e k a d a ).

Tu niezbędne jest wyjaśnienie widocznych rozbieżności pomiędzy dlugościami tygodni. Z jakichś powodów nasi przodkowie przyjmując zasadę odpoczynku 7-mego dnia utracili informację o 6-ciodniowej długości cyklu. Rzeczywiście dzień odpoczynku jest dniem siódmym po sześciu dniach cyklu, ale jednocześnie (!) jest dniem pierwszym cyklu następnego. Tak więc dni w tygodniu mamy sześć a nie siedem.

Sięgnę tu do cytatu I Mojż.2, 2-3:

"I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, I odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił I pobłogoslawił Bóg dzień siódmy, I poświęcił go, bo w nim odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu."(4)

W tym właśnie fragmencie odnajdujemy stosowne uzasadnienie dla odpoczynku dnia siódmego

Stworzenie świata dokonane zostało w cyklu sześciu dni. Pierwotnie wszystkie 6 (sześć) były dniami działania. Następnie dzień pierwszy nowego cyklu 6 -ciu dni po raz pierwszy stał się dniem "odpoczynku'. Jest to poetycki zapis faktu dokonania zmiany statusu tego dnia w pewnym momencie dziejów świata. Stworzenie dokonało się i świat przeszedł do nowej fazy trwania, innej od poprzedniej. Faza konstrukcji zakończyła się. Świat zaczyna myśleć, świat zaczyna odpowiadać działaniem. Przykładem jest fragment , który mówi o oczekiwaniu Boga na przemyślenia Adama :

1 Mojż.2,19: "Utworzył więc Pan Bóg z ziemi wszelkie dzikie zwierzęta i wszelkie ptactwo niebios i przyprowadził do człowieka, aby zobaczyć , jak je nazwie ..."

i dalej

" a każda istota żywa miała mieć taka nazwę , jaką nada jej człowiek"

Tu drobna lecz istotna uwaga. Mówiąc o tym, że Bóg "odpoczął" , autor dokonał nadinterpretacji w duchu antropomorfizmu. Narzuca to niewłaściwą interpretację funkcji dnia pierwszego.

Nie jest dzień pierwszy dniem odpoczynku, jest on dniem otwarcia nowego tygodnia takim, by myśl mogła poprzedzić czyn. Nie tyle jest więc to odpoczynek, co raczej odnowa gotowości do działania poprzez przemyślenie. Nie możemy bowiem podejmować działań, pozostawiając jednocześnie za sobą spraw nie przemyślanych. W ten sposób łatwo powielalibyśmy błędy , a powielanie błędów prowadzi do upadku człowieka. Dokonując przemyśleń i rozrachunków odnawiamy więc stan gotowości do działania ( mamy taką szansę) . Dzień ten jest więc "dniem przemyśleń".

Termin "świętość dnia", "dzień święty"itp. oznacza obecność struktury z naszego poziomu nienaruszalnej. Nie możemy dyskutować sensowności tej struktury, możemy tylko stwierdzić jej obecność i dopasować się do niej , i to oznacza termin "dzień święty".

Obecność tego dnia w danym miejscu roku możemy potwierdzić sobie doświadczalnie , odnajdując w sobie , w swym wewnętrznym odczuwaniu , niechęć do działania. Człowiek zdrowy i moralny przejawia naturalną aktywność , która przysparza mu radości. Jednak są dni , kiedy coś odpycha nas od pracy. Mamy wtedy ochotę oderwać się od niej . Odnalezienie w sobie tego odczucia oraz skonfrontowanie go z rytmem tygodnia, pozwoli nam osobiście odnaleźć w sobie potwierdzenie dla świętości tego dnia.

Drugi dzień tygodnia

Dla uzupelnienia dodam , że drugi dzień cyklu posiada cechy przejściowe. Społeczeństwa żyjące w bardziej zlożonych strukturach i prowadzące bardziej skomplikowane działania , potrzebują więcej czasu na przemyślenie złożonych sytuacji. Wydaje się to intuicyjnie oczywiste.

Również różnica wieku osób ma istotny wpływ na czas niezbędny dla kontemplacji. Człowiek młody postrzega świat prosto, dla człowieka starszego stosunki w świecie stają się złożone. Odkrył on złożoność spraw doświadczając jej w swoim życiu. Decyzje przestały być proste , bo widzi on skutki swojego działania. Dojrzał on do tego , by przed podjęciem działań "przespać się " ze swoja wizją do rana, a być może jeszcze raz, dla pewności.

W społeczeństwach trzeciego świata , o mniej złożonych metodach wytwórczych , mniej złożonej organizacji , stosowny jest tryb 1 dzień przemyślenia i 5 dni działania. W społeczeństwach wyżej rozwiniętych , o większej liczbie ludzi wykształconych , a więc zaangażowanych w bardziej złożone stosunki społeczne , stosowny jest tryb 2 dni przemyśleń i 4 dni działania.

Podobnie , tym razem z uwagi na wiek, dla człowieka młodego do 30 lat stosowny będzie tydzień z pięcioma dniami działania , a dla starszych, powyżej 30 roku z czterema. Jednak młody człowiek z wyższym wykształceniem, zajmujący się sprawami o dużej skali złożoności, taki odnajdzie w sobie potrzebę 2 dni przemyśleń już po 25 -tym roku życia.

Kobiety , niezależnie od wieku , odnajdą jako najlepszy dla siebie rytm 1 dzień przemyśleń i 5 dni dla działania.

Mężczyzna ma większy udział w sprawach świata, jest w nie bardziej zaangażowany i to znajduje swoje odbicie w wydłużeniu jego czasu poza działaniem.

Kalendarz przedstawiłem w dwóch kolumnach . Po lewej zapis tradycyjny , obecny . W prawej kolumnie ilość dni tygodnia wynosi sześć . Każdy miesiąc ma 30 dni . Na koniec czerwca dodane są dwa dni i na koniec grudnia trzy dni ( w roku przestępnym cztery dni ). Dni obwiedzione na czerwono są początkiem miesiąca zaznaczonego w lewej kolumnie . Dni obwiedzione na zielono są początkiem miesięcy w prawej kolumnie .

W prawej kolumnie widzimy dzień "przemyśleń" ( kolor żółty ) pojawiający sie systematycznei na początku tygodnia. Widoczne jest, że w tradycyjnym podziale tygodnia pojawia się rozbieżność pomiędzy koniecznością odpoczynku , a koniecznością działania w dniach pracy. Dni odpoczynku trafiają w odpowiednie momenty co 42 dni. Jest to oczywiście niedobre.

W nowym układzie czerwiec ma 32 dni a grudzień 33 a pozostale miesiące po 30 dni. W tym podziale uwidacznia się silna symetria równych miesięcy oraz podział na dwa półrocza zarysowane wydłużeniem na końcach czerwca i grudnia . W tym podziale dokładnie wpasowują sie cykle sześciodniowe, co widać w zachowaniu ich rytmu w obu półroczach.

Uwzględniona została także potrzeba dodania jednego dnia co 4 lata, co dotąd bylo dokonywane przez poszerzenie lutego do 29 dni. W nowym układzie roku to grudzień , a nie luty będzie wydlużony i będzie miał 34 dni.

Radość nowego roku

Warto tu zauważyć, że otwarcie nowego roku na początku roku rozliczeniowego zbiega się ze świętami grudniowymi. Niegdyś były to święta ku czci słońca, jak już była o tym wyżej mowa. Oczekiwanie otwarcia nowego cyklu będziemy odczuwać w sposób naturalny i nie jest ono zależne od jakichkolwiek obyczajów. Po prostu jest to otwarcie na nowy czas, jaki mamy przed sobą. Ta uwaga jest niezbędna, bo w świadomości ludzi, ożywienie grudniowe wydaje się nieodłącznie związane ze świętami chrześcijańskimi . Stąd odczuwają oni poczucie straty na myśl, że mieliby być pozbawieni tych świąt , a wskutek upadku religii tracą oni swoje święta.

Świadomość zaistnienia nowego cyklu spraw w nowym roku oraz jego zależności od spraw w roku poprzednim jest obecna w tradycji żydowskiej. Nowy rok to święta Rosz Haszana. "Poprzedzający je miesiąc ellul jest czasem rachunku sumienia i skruchy"(3) s211. Dzień Rosz Haszana uważa się za dzień sądu "od którego zależy pomyślność nadchodzącego roku".

Przestrzeganie przeznaczenia całego czasu dnia przemyśleń dla refleksji nie zobowiązuje w sposób absolutny . Jeśli czujemy silną, niezbędną potrzebę , możemy tego dnia być aktywni zawodowo czy w jakikolwiek inny sposób. Może to przecież wyniknąć z jakichś nieoczekiwanych , zaskakujących zdarzeń. Jeśli utracimy tak jeden dzień przemyśleń w ciągu czterech kolejnych cykli nie stanie się tragedia. Poniesiona strata zostanie z pewnością wyrównana. Nie można jednak uważać tego za normę postępowania. Działanie w dniu przemyśleń , dłuższe od dwóch godzin nie może wynikać z planu , a jeśli już wyniknie z potrzeby , trzeba szukać możliwości jego skrócenia do wspomnianych dwóch godzin. Potem poniesiemy stratę , bo wyprzęgniemy się , w sposób decydujący , z "refleksyjnego" trybu dnia. Nie będzie to jednak dramat na miarę utraty życia. Jednak utrata całego dnia przemyśleń jest poważną stratą .

Podobnie jest ze zwykłymi czynnościami domowymi, jak gotowanie, bieżące sprzątenie itp. Jeśli zachodzi taka potrzeba , a zachodzi często , możemy bez straty "wyrwać" w dniu wolnym do dwóch godzin łącznie na takie czynności. Większość czasu trzeba jednak przeznaczyć na spokojne i swobodne "bujanie w oblokach" jak się to zwykło nazywać, lub równie trafnie na "chodzenie z głową w chmurach". Wyrażając to jeszcze inaczej , trzeba być wtedy otwartym na przejawy istnienia wokół nas z zachowaniem świadomości, że to co dzieje się tego dnia, to znakomicie służy całości, że oderwani od normalnego rytmu mamy szansę dostrzec coś istotnego, czego nie widzimy zaprzątnięci pracą. Jest to więc czas dobry dla rozmowy, dla czułości, dla otwarcia się na drugiego człowieka.

W tygodniu pracy , kiedy nurtują nas jakieś myśli , tempo zdarzeń porywa nas i nie pozwala myśleć. W dniu przemyśleń jest odwrotnie. Możemy cieszyć się możliwością rozmyślań bez poczucia straty , że marnujemy niepotrzebnie czas , zamiast coś w nim zrobić.

Nie mamy wolności jednak przymuszać innych do zmiany takiego planu roku czy tygodnia . W takim przypadku rodzi się wina. Taki jest sens rozbudowanego fragmentu Dekalogu, w którym mowa jest nawet o ośle, by i on odpoczął tego dnia. Widać, ze reguła dotyczy także zwierząt (tym bardziej więc dotyczy ona wszystkich ludzi). Przypominamy sobie, że przecież pojawia się ona przed stworzeniem człowieka, kiedy były już zwierzęta. Długa lista wyliczonych osób obejmuje wszystkich nad którymi ma władzę pan domu.

Dotyczy to zarówno członków rodziny jak i tym bardziej osób związanych zawodowo w ramach organizacji. Trzeba też pamiętać, że zachowując normalną aktywność w dni przemyśleń ponosimy stratę . Wyłączając się ze struktury podziału czasu , obniżamy naszą zdolność do uczestnictwa w sprawach świata.

Nawiązując do tradycyjnej stylistyki "Bóg nie pogniewa się na nas", jeśli tego dnia wytrzepiemy zabrudzony nieoczekiwanie dywan, czy umyjemy zabrudzoną podłogę, żeby nie "straszyła swoim widokiem". Robimy to jednak szybko, powracając następnie do delektowania się czasem przemyśleń i niespodzianek , które nam przyniesie.

Zachowując porządek roku, porządek dni działania i dni przemyśleń , dopasowujemy się po prostu do narzuconego ładu , czerpiąc z tego korzyści. Taka jest istota podziału tygodnia na dni przemysleń i dni działania.

Cykl dnia

Do powyższych rozważań o cyklu rocznym trzeba dodać istotne uwagi o cyklu dziennym. Po pierwsze dzień zaczyna się o 16-tej i kończy o 16-tej ( w Polsce, w czasie zimowym jest to godzina 15-sta). Na styku dwóch dni nasza aktywność ulega wyhamowaniu. Czas dla pracy mieści się pomiędzy godziną 7,00 a 13,45.

Literatura:

1/ Hans-Wilhelm Haussig. Historia kultury bizantyńskiej. PIW W-wa 1969

2/ Joseph Vogt . Upadek Rzymu. PIW W-wa 1993

3/ Alan Unterman. Żydzi Wiara i życie. Wydawnictwo Łódzkie 1989

4/ Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne. W-wa 1990

Malejący błąd ustaleń dni na przestrzeni wieków

Na przestrzeni epok kalendarz ewoluował w kierunku zwiększenia dokładności ustalania dat . Celem zawsze była synchronizacja datowania ze zjawiskami astronomicznymi oraz z rytmem życia biologicznego . Niedokładność datowania długo przejawiała się bardzo odczuwalnie . Żyjąc z niedokładnym kalendarzem ludzie orientowali się raptem , że w miesiącach zimowych mieli już wiosnę . Używali kalendarza księżycowego , który znacznie nie nadążał za biegiem dni . Z kolei używanie kalendarza juliańskiego , opartego o roczny cykl obrotu ziemi , również odległego od doskonałości , chociaż mniej , doprowadziło w XVI wieku do kilkunastu dni opóźnienia . W roku 1582 dodano brakujące dni i dzień 5 października został datowany dniem 14 października , przy czym nie uwzględniono dwóch dni ( należało dodać jeszcze dwa dni) . „Skutkiem tego termin przesilenia grudniowego wypada 21 lub 22 grudnia, podczas gdy w czasach Cesara przypadało ono 24 grudnia” ( >> tutaj ) . Samo przesuwanie datowania wydaje się nam współcześnie tylko zabiegiem formalnym , bo już nie mamy tak silnie odczuwalnych doświadczeń, jakie mieli starożytni z przesuwaniem znaczeń bieżących dni . .

Kiedy definiowałem kalendarz , wówczas pierwszy jego dzień 1/1 ( pierwszy stycznia roku 1 ) wypadł 11/12 czyli 12 grudnia 1994 . Obecnie , od dwóch już lat , dzień ten jest przesunięty na 10/11 grudnia .

Nieświadomie dodawałem zbyt mało lat przestępnych i w ciągu 20 lat nastąpiło przesunięcie o jeden dzień . System życia na Ziemi , kierowany przez Boga został zsynchronizowany z moimi ustaleniami . W zasadzie nastąpiła więc korekta , której nie wykonano w roku 1582 . Radosny dzień , dotąd rozpoczynający się 23 grudnia o 15-stej uległ przesunięciu na 22 grudnia godzina 15-sta , czyli na dzień następny po przesileniu grudniowym . Przyznaję , zrozumiałem to po fakcie . Jest to istotna zmiana i dobrze służy sprawie zgodności kalendarza i specyficznej atmosfery dni ze zjawiskiem astronomicznym, jakim jest przesilenie grudniowe .

Myślę , że nie doceniamy ani wysiłku doskonalenia kalendarza na przestrzeni wieków , ani skutków , jakie to ze sobą niesie .

Opisałem to tutaj : Czy potrzebna jest reforma kalendarza gregoriańskiego ?

Wrocław 2002 – 2014